Crónicas del Reino

 



I
Todo el camino hasta la ciudad es ladrado por perros. Los conozco a todos y no me gusta ninguno, ni yo a ellos. Tienen razón en odiarme, y sin embargo es precisa la extinción de los perros en su totalidad. Después, despojados de esa ficción de utilidad, podemos empezar a hablar de otras liberaciones. Un gesto.

Publicacións populares deste blog

Nocturnidade e alevosia

Imaxe
  As veces tes que facer estas cousas... Long time ago... Ala pola temporada 88-89 un rapaz delgadiño (a mala vida) correteaba polo campo de terra do campus de Santiago. As suas fazulas inzadas de capilares cheos de sangue, como bo galego, demostran que a sua competitividade foi, é e será. ¿Recoñecedes a un dos responsables da Anglo-Galician Cup?
Ler máis

Vagalumes Nas Calacueiras. O Autor Declárase Vítima Da Tolemia E Faiche Responsable Das Opinións Vertidas Neste Panfleto #dejémonosdemierdas

Imaxe
A verdade de todo é que fai falla xente de tódalas relixións, porque non se poderá evitar nunca que haxa quen bote a mañá para escribir un correo electrónico, como non han de mancar os que chegan tarde sempre e os que tratan ás vacas coma ás mulleres. Hai que ter algo que poucos teñen para dedicarlle un anaco de vida, por exemplo, a aclarar o fondo xurídico da pluralidade obxectiva do delito producida polo mesmo suxeito -a pluralidade, si, non o delito-, pois require paixón, aínda que o propio suxeito -o xurista agora, non o delincuente-, poida dubidar que esa sexa a expresión axeitada para definir a súa motivación. E, con todo, o deber tamén esixe paixón.   
Ler máis